Aktualności

Ciemność, śmierć bliskiej osoby, zniszczony grobowiec, płacz, beznadzieja - tak w skrócie moglibyśmy opisać scenerię powyższego fragmentu Ewangelii. Takie było również początkowe doświadczenie Marii Magdaleny, która wczesnym rankiem przyszła do grobu Jezusa. Na całe szczęście jej sytuacja zmienia się bardzo szybko; płacz przemienia się w radość, smutek w okrzyk radość. Powodem tej zmiany jest spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem. Wystarczyło wypowiadane z czułością przez Jezusa imię kobiety. Gwarancja tego, że Jezus żyje, że zmartwychwstał jest dla Marii Magdaleny powodem do tego, by zaświadczyć innym ludziom: "Widziałam Pana". Ona nie może nie świadczyć. Dlaczego? Dlatego, że wcześniej wiele od Jezusa otrzymała. Ewangeliści św. Łukasz oraz Marek zanotowali w swoich tekstach, że to właśnie z niej Jezus wyrzucił siedem nieczystych duchów, uwolnił ją spod panowania szatana (por. Łk 8, i Mk 16,9). Od tego momentu poszła na za Nim. Stała się Jego uczennicą i świadkiem wielu wydarzeń. Póżniej kobieta ta, nie tylko została pierwszym świadkiem Zmartwychwstałego, ale również zwiastunką dobrej nowiny dla innych o tym, że Jezus powstał z martwych. Od 2016 roku papież Franciszek postanowił, by doroczne wspomnienie liturgiczne Marii Magdaleny przybrało w Kościele Katolickim rangę święta i obchodzone było każdego 22 dnia lipca. Z tej racji powstała także piękna modlitwa, którą nazywamy prefacją. Czytamy w niej: "On [Jezus] w ogrodzie jawnie ukazał się Marii Magdalenie, która umiłowała Go żyjącego, widziała konającego na krzyżu, szukała złożonego w grobie, i jako pierwsza uwielbiła Go zmartwychwstałego. On zaszczycił ją apostolską misją wobec apostołów, aby dobra nowina nowego życia dotarła aż na krańce świata'. Wpatrzeni w przykład tak pięknej postaci, prośmy Pana o doświadczenie żywej wiary.