Aktualności

>P<

    

Pierwsze listopadowe dni to niesamowity czas refleksji, zadumy, zamyślenia, szczególnie nad przemijalnością naszego życia. Ten czas sprzyja także zwrócenia uwagi na niesamowitą prawdę o Kościele. Często skupiamy się na tym, że Kościół tworzą tylko wszyscy ochrzczeni, przebywający na tym świecie. Te dni zawracają nam uwagę na coś więcej - na to, że istnieje także świat duchowy, niematerialny, wieczny! Kościół tworzą także ci, których z nami już nie ma - Kościół zbawionych i oczekujących na zbawienie. Zbawieni czyli ci wszyscy, którzy są już u Boga i cieszą się Jego miłością. Nadszedł w ich życiu moment spotkania Boga „na żywo”. To są Ci, których nazywamy świętymi - Jan Paweł II, Matka Teresa, Jakub Apostoł, Ojciec Pio i wielu innych. Wspólnotę zbawionych tworzą także ci anonimowi, którzy nigdy z imienia i nazwiska nie zostaną wyniesieni na ołtarze, ale zostali już zbawieni. Osobiście wierzę, że wiele osób z mojej rodziny jest już w niebie, że zostali zbawieni. Stąd też ta dzisiejsza uroczystość Wszystkich Świętych. Jest to dzień niesamowitej radości, zadowolenia, dumy - mam w niebie orędowników przed Bogiem. Ale przyjdzie jeszcze 2 listopada - Dzień Zaduszny. W tym dniu wspominamy wszystkich, którzy na swoje zbawienie jeszcze oczekują, którzy muszą udoskonalić się, dojrzeć w miłości. Oni też tworzą Kościół - Kościół oczekujących, oczyszczających się. To są te trzy stany w Kościele. Pięknie opisuje je Katechizm Kościoła Katolickiego: „Dopóki Pan nie przyjdzie w majestacie swoim, a wraz z Nim wszyscy aniołowie, dopóki po zniszczeniu śmierci wszystko nie zostanie Mu poddane, jedni spośród Jego uczniów pielgrzymują na ziemi, inni, dokonawszy żywota, poddają się oczyszczeniu, jeszcze inni zażywają chwały, widząc <<wyraźnie samego Boga troistego i jedynego, jako jest>>. Wszyscy jednak, w różnym stopniu i w rozmaity sposób, złączeni jesteśmy wzajemnie w tej samej miłości Boga i bliźniego i ten sam hymn chwały śpiewamy Bogu naszemu. Wszyscy bowiem, którzy należą do Chrystusa, mając Jego Ducha, zrastają się w jeden Kościół i zespalają się wzajemnie ze sobą w Chrystusie” [KKK 954]. Kościół zatem, to: 

    Wspólnota ta pokazuje nam niesamowite relacje jakie panują między Kościołem na ziemi, w niebie i czyśćcu. Tworzymy jedną wspólnotę, która wzajemnie się wspiera, kocha i kroczy, ku wspólnemu celowi, jakim jest Bóg. 

    Podczas Eucharystii w uroczystość Wszystkich Świętych zanim uwielbimy po trzykroć świętego Boga, śpiewając: „Święty, Święty, Święty…”, kapłan wyrecytuje lub zaśpiewa przepiękną modlitwę, którą nazywamy prefacją. Usłyszymy wtedy, słowa streszczające dzisiejszą uroczystość: „[Ojcze święty] Dzisiaj pozwalasz nam czcić Twoje święte miasto, niebieskie Jeruzalem, które jest naszą Matką. W nim zgromadzeni nasi bracia i siostry wysławiają Ciebie na wieki. Do niego spieszymy, pielgrzymując drogami wiary i radując się z chwały wybranych członków Kościoła, których wstawiennictwo i przykład nas umacnia…” [Prefacja 69]. 

    Słowa te przekazują prawdę o nas i tych którzy już poprzedzili nas w tej pielgrzymce. Dzięki łasce sakramentu chrztu świętego jesteśmy wybranymi przez Boga członkami Kościoła. Pielgrzymujemy po drogach naszego życia i tego świata w stronę nieba, by kiedyś z naszymi Braćmi i Siostrami - już zbawionymi - wychwalać dobroć i miłość naszego Boga. Mamy nad sobą całe niebo świętych i błogosławionych, którzy nam kibicują, wspierają, wstawiają się za nami u Boga! Ucieszmy się z tego. To jest bardzo dobra wiadomość dzisiejszego dnia! Mamy przyjaciół świętych! Zróbmy wszystko, by kiedyś znaleźć się w ich gronie. Prośmy dziś w naszych modlitwach, by nasze życie pokonało kiedyś śmierć i byśmy nie umarli za życia.