Aktualności

Dziękuję! [Ef 1, 15-23]

Data publikacji: sobota, 17-10-2026

Bracia: Usłyszawszy o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych, nie zaprzestaję dziękczynienia, wspominając was w moich modlitwach. Proszę w nich, aby Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

>P<

św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika - wspomnienie 

Przypomnij sobie sytuację lub wydarzenie z mijającego tygodnia, które wzbudziło w Tobie ogromną radość i szczęście. Może była to jakaś dobra wiadomość? Może spotkanie z osobą, której dawno nie widziałeś? A może smaczny posiłek lub zakończenie jakiegoś projektu w pracy? Jedno jest pewne: radość, mniejsza lub większa, pojawiła się w Twoim życiu. Od tego wspomnienia chciałbym rozpocząć ten komentarz, ponieważ właśnie w ten sposób prowadzi nas dziś słowo Boże. W liturgii słowa czytamy dziś kolejny fragment Listu św. Pawła do Efezjan. Apostoł wyraża w nim swój zachwyt i radość, ponieważ dociera do niego wiadomość o ludziach, którzy przyjęli Jezusa do swojego życia. Paweł jest pełen entuzjazmu, ponieważ ludzie zaczęli wierzyć w Chrystusa. Dzięki temu zaczyna tworzyć się wspólnota, której członkowie wyznają tę samą wiarę w Boga. Apostoł nie skupia się na brakach czy błędach tych ludzi, lecz dostrzega dobro, które już się wśród nich dokonuje. Wieść o ich wierze i przyjęciu Jezusa prowadzi go do wyrażenia wdzięczności Bogu. To właśnie tutaj pojawia się greckie słowo eucharistō, czyli „dziękuję”, „składam dziękczynienie”. Co więcej, to doświadczenie nie zatrzymuje Pawła jedynie na dobrych wiadomościach i ludziach, których one dotyczą, lecz prowadzi go dalej, ku Bogu. Apostoł zaczyna wielbić Boga za to doświadczenie.

Od słowo: eucharistō, czyli dziękuję pochodzi dobrze nam znane eucharistia, czyli dziękczynienie. Dla nas, katolików wierzących w Chrystusa, wyrazem takiego dziękczynienia jest każda Msza Święta. Właśnie dlatego nazywamy ją Eucharystią. Tak też powinniśmy ją postrzegać: jako dziękczynienie składane Bogu. Dzisiejszy patron, św. Ignacy Antiocheński, biskup i męczennik żyjący na przełomie I i II wieku, wielokrotnie pisał w swoich listach, że Eucharystia jest rzeczywistym Ciałem i Krwią Chrystusa oraz fundamentem jedności Kościoła. W Liście do Kościoła w Magnezji napisał: „Podobnie więc jak Pan ani sam, ani przez swoich Apostołów, nic nie czynił bez Ojca, z którym stanowi jedno, tak i wy nie róbcie niczego bez biskupa i bez kapłanów. I nie próbujcie przedstawiać jako rozsądne to, co robicie na własną rękę, lecz wszystko róbcie wspólnie: jedna modlitwa, jedna prośba, jeden duch, jedna nadzieja w miłości, w radości nienagannej. Jeden jest tylko Chrystus, od którego nic nie ma lepszego! Wszyscy więc biegnijcie, by zjednoczyć się jakby w jedną świątynię Boga, jakby wokół jednego ołtarza, w jednym Jezusie Chrystusie, który wyszedł od Ojca jedynego, który był w Nim jedyny i do Jedynego powrócił”.

Bądźmy dziś wdzięczni za naszą wiarę, za Eucharystię i za wspólnotę, która pomaga nam w dążeniu do Boga.

____________

fot. pixabay